TÜRKÇE DEUTSCH
PROJEKTEHALLAC MEDIENVON UNSPRESSEANKÜNDIGUNGENIMPRESSUMKONTAKT

Peternpfad'ın sembolü hâline gelmiş kritik geçiş. (Foto: Murat Naroğlu)

Turist değil dağcı yolu

İlk andan itibaren hiçbir uyum sorunu yaşamadım. Dağa çıkmak fazlasıyla motive edici olduğundan yeni durumu çabucak benimsedim. 11 Haziran 2017'de, Steiermark eyaletindeki Gesäuse Millî Parkı'nın en yüksek dağıyla (Hochtor, 2.369 m) buluşmak amacıyla 04.00'te kalktığımda, doğal olarak keyfim yerindeydi. Beş arkadaş St. Pölten'den yola çıktık.

MURAT NAROĞLU

Viyana
- Bilgisayar mühendisliği lisans eğitimim boyunca, dersler nedeniyle yalnızca bir geceyi uykusuz geçirdim. Beklenmedik bir karar alan danışman hocamız, bitirme tezini tamamlayıp jüri önüne çıkmamızı istemişti. Yirmi dört saatten az bir zamanımız vardı. Uzun ve yorucu bir çalışmanın ardından neyse ki başarılı bir savunma yaparak süreci noktalamıştık. Uykusuz tek gecemin karşılığı mezuniyet olmuştu.

Üniversiteyi bitirdikten sonra da tercihimi değiştirmedim. En geç 01.00'de yatağımla buluştum, en erken 07.00'de ondan ayrıldım. Üretken insanların bir bölümünün geceleri çalıştığını biliyor ve onları anlıyordum ancak öylesi bir hayat tarzı bana hep uzak kaldı, ta ki dağlara tutulana kadar.  

Yeni durum

Avusturya Alplerinde bir yıldan fazla bir süredir gerçekleştirdiğim tırmanışlar, pek çok kez 03.00-04.00 saatleri arasında uyanmamı gerektirdi. Gecenin sessizliği ve serinliği altında masa başına oturmadım tabii. Beni denklemler, kitaplar değil de patikalar, kayalar bekliyordu. Araçla 2-3 saat yol alıp kimi zaman günde 1.800 metre civarında çıkıp inmek, tüm bunlar yetmezmiş gibi aynı yoldan eve geri dönmek için buna alışmalıydım.

İlk andan itibaren hiçbir uyum sorunu yaşamadım. Dağa çıkmak fazlasıyla motive edici olduğundan yeni durumu çabucak benimsedim. 11 Haziran 2017'de, Steiermark eyaletindeki Gesäuse Millî Parkı'nın en yüksek dağıyla (Hochtor, 2.369 m) buluşmak amacıyla 04.00'te kalktığımda, doğal olarak keyfim yerindeydi.

Önceki akşam kalabalık bir grup hâlinde, bağlama eşliğinde muhabbete doymuş, az da olsa alkol almıştık. Dört saatlik dinlenme yeterli görünüyordu. Son kontrolleri yapıp bir şeyler atıştırdıktan sonra beş arkadaş St. Pölten'den yola çıktık.
    
Beklenen kar

Johnsbach'taki Gasthof Kölblwirt'in (860 m) park alanına vardığımızda 07.25 civarıydı. Araçtan iner inmez Admonter Reichenstein'ın (2.251 m) çekiciliğine kapıldık*. Her açıdan bir başka güzeldi bu dağ ancak sarhoşluğun ne yeri ne de zamanıydı. Hochtor dağ grubuna adını veren Hochtor zirvesi için harekete geçmeliydik.  

07.45'te ormanlık kısımdan yürüyüşe başladık. Patika çok dolambaçlı olmadığından hızla yükseliyorduk. Gesäuse'nin bir diğer üyesi olan Büyük Buchstein'daki (2.224 m) patikada irtifa kazanmak daha uzun sürmüştü. Oradaki eğimin düşüklüğü yorgunluğu azaltmış fakat zamandan çalmıştı.

Ağaçlardan sıyrılınca aklımdaki soru iyice belirginleşti. Rotaya neden "Kar Oyuğu" (Schneeloch) dendiğini düşünüyordum. Ne şanslıyım ki, cevabı tam da mola verdiğimiz yerde buldum. Güzergâhımızın sol tarafında, içi karla kaplı, büyükçe bir oyuk duruyordu.

Değişiklik

Oyuğu geride bırakıp tepeyi aşınca bir başka kar kütlesiyle karşılaştık. Kayıp düşmeden o kısmı da geçince kayalık parkur "Merhaba!" dedi. Zirveye ulaşana kadar büyük bir tehlike atlatmadık lakin grubumuz bölündü. İki kişi yaklaşık 250 metre aşağıda kalmıştı. Arkadaşlardan birinin zirve ısrarını öğrenince programımızda değişikliğe gittik.

Bir kişi benimle birlikte Dachlgrat-Rosskuppe (zorluk seviyesi 2+) ve Peternpfad (zorluk seviyesi 2) rotasını izlemeye razı oldu. Zirvede kalacak arkadaş diğer iki kişiyi bekleyecek, ardından onlarla beraber Johnsbach'a inecekti. Biz Haindlkar'da, nehir kenarında ekibe katılacaktık.

Uyarılar

25 Eylül 2016'da, Peternpfad üzerinden Planspitze'ye (2.117 m) çıktığım için bu kısım bana yabancı değildi. Dachlgrat ve Rosskuppe'yi (2.152 m) ise yazılardan, videolardan biliyordum. İp veya tırmanış takımı olmadan 2 ve 2+ zorluk seviyesindeki yerlerden inebileceğimizi düşünüyor, arkadaşıma güveniyordum.

Hochtor'un doruk noktasından ayrıldığımızda saat 12.50 idi. Karşılaştığımız üç profesyonel dağcı, planımızı öğrenince bol bol uyarıda bulundu. Özetle şöyle diyorlardı: "Burası turist yolu değil, Alpler caddesi." Sanırım göl kenarında yürüyüşe çıkmış gibi bir hâlimiz vardı. Bizi izleyebilselerdi, turist olmadığımızı kısa sürede anlarlardı.

Kapana kısılmak

15.20 itibarıyla tüm zor kısımları geçmeyi başarmıştık. Malzemesiz, hızlı ve temiz bir inişti. Johnsbach'tan beri ciddi enerji harcamıştık. Peternpfad'ın bitişinde dinlenen iki dağcı performansımızı överken biraz olsun soluklandık. Nehir artık rahatlıkla seçilebiliyordu.

Haindlkarhütte'ye uğramadan, dere yatağından inmeyi önerdim. 25 Eylül'de de böyle yapmış, mesafeyi kısaltmıştım. Bir önceki rotamı tam olarak hatırlayamasam da bu bir problem değildi çünkü farklı kollar aşağıda birleşiyordu.

Kuru taşların üzerinde zıplaya zıplaya bir müddet yol aldıktan sonra kar suyu kendisini gösterdi. Dakikalar ilerledikçe hem suyun miktarı hem de dere yatağının derinliği arttı. Öyle bir an geldi ki devam edemez olduk. Sol taraftaki tepeye çıkıp tekrar dereye inince rahatladığımızı düşünürken ikinci ve daha tehlikeli bir kayalık alana rastladık. Kapana kısılmıştık sanki. Zaman ve güç kaybediyorduk.

Nehirden uzaklaşma pahasına bu kez sağdaki tepeyi denedik. Orayı aşınca bir başka dereye indik ancak değişen bir şey yoktu. Kol ve bacaklarımızda bolca sıyrık oluşmuştu. Yine de yılmayıp sağımızdaki kaygan ve tehlikeli sırttan geçtik. Rakım azalırken umudumuz artıyordu.
    
Kurtuluş

Yeni bir hayal kırıklığı yaşamadan, nihayet yürüyüş rotasını bulmuştuk. Kar sularının bir nevi şelaleye dönüştüğü, Dachlgrat ve Peternpfad'dan bile zor geçişlere sahip kısımlar ardımızda kalmıştı. Beş saatlik iniş maceramızı noktalayıp 18.00 gibi araca ulaştık. Grubumuzla yer yer iletişim kurmuştuk ancak hâlâ büyük bir merak içerisindeydiler.

Tekerler St. Pölten için dönerken koyu bir muhabbete daldık. Yaşadıklarımız unutulur gibi değildi. Sinir savaşı bitmiş, analiz evresi başlamıştı. Ağır bir bedel ödemeden büyük bir tecrübe kazandığımızın farkındaydık. Heyecan dolu saatler yerini güven ve huzura bırakırken herkes rahatlamıştı.


* 15.06.2017'de, "Uzun Geçiş" (Lange Querung) rotasından Admonter Reichenstein'a çıktım.    


                                                                
------------------------------
murat.naroglu@gmail.com 
05.07.2017
                                           


<-geriye: